De bewoners van het Don Bosco Huis hebben vanaf het begin jongeren opgevangen. Ze kwamen uit 25 verschillende landen.
Sohail was er een van. Hij kwam uit Pakistan. Hij is wel bereid zijn ervaringen in het Don Bosco Huis te vertellen

Sohail is één van die vele jongeren die in het Don Bosco zijn ‘thuis’ heeft gevonden. Hij is afkomstig uit Pakistan en woont sinds negen jaar in Nederland. Hij heeft zes maanden in het Don Bosco Huis gewoond.

Hoe ben je in het Don Bosco Huis terechtgekomen?
Mijn familie woont ook in Nederland, maar ik had veel problemen thuis. Toen werd ik naar Bureau Jeugdzorg gestuurd, dat stuurde mij naar een opvanghuis voor islamitische jongeren, Darna. Dat ging op een gegeven moment sluiten en dus stond ik op straat. Mijn begeleider zei dat ik wel naar het Don Bosco Huis kon. Ik vond alles goed, zolang ik maar niet terug naar huis hoefde.

Wat was je eerste indruk van het huis?
Heel relaxed. Bij Darna mocht er niks, op de deuren in de keuken zaten sloten. Er was heel veel lawaai en steeds ruzie en zo. Ik werd daar gek van. In het Don Bosco Huis was het eindelijk rustig. En iedereen had vertrouwen in me. Ik mocht alles doen waar ik zin in had.

Toen ik er pas woonde, was er een feestje. Er stonden biertjes op tafel en ik had veel trek in een biertje. Toen vroeg ik of ik er een mocht nemen. Iemand zei toen: ‘ Ga je gang.’ Ik dacht dat ik in de hemel terechtgekomen was.

Heeft de periode in het Don Bosco Huis je geholpen?
Ik kreeg hier veel aandacht. Iedereen vroeg bijvoorbeeld hoe het op school was geweest en zo. Ik leerde daardoor dat ik zelf moest zorgen op tijd naar bed te gaan als ik de volgende dag naar school moest, en dat ik slimmer met mijn geld om moest gaan. Je mag niet roken in huis. Dat deed ik ook niet. Ook niet als er niemand thuis was. Ik heb veel meer verantwoordelijkheidsgevoel gekregen.

En nu?
Nu woon ik op een eigen etage. Ik heb werk en studeer erbij. Ik mis het Don Bosco Huis erg. De dag dat ik verhuisd was, kwam ik toch ’s avonds weer even een babbeltje maken.